De jeugd van tegenwoordig!?

De jeugd van tegenwoordig!?

De jeugd van tegenwoordig… ze hangen alleen maar op hun telefoon. Ze hebben geen respect meer. Ze willen alles meteen, kunnen niks hebben en luisteren niet. Ze zijn brutaal en lui. Tenminste, dat is het standaardlijstje dat steevast uit de kast wordt getrokken zodra een jongere iets doet wat andere niet bevalt. Zuchtend, hoofdschuddend en soms zelfs met een licht verheven vingertje: vroeger was alles beter.

Maar was dat echt zo? Of kijken we vooral graag weg van waar het ongemak werkelijk zit?

Want laten we eerlijk zijn: kinderen worden niet geboren met een scherm in hun hand, een grote mond of een gebrek aan empathie. Dat leren ze. Bewust en onbewust. Thuis. In de klas. In de wereld die wij voor ze hebben ingericht.

We roepen dat jongeren geen respect meer hebben, maar hoe vaak zien ze volwassenen die elkaar afsnauwen in het verkeer, schelden op social media of de kassière behandelen alsof ze onzichtbaar is? We klagen dat ze altijd op hun telefoon zitten, terwijl we zelf tijdens het avondeten nog “even snel” een appje beantwoorden. We verwachten dat ze verantwoordelijkheid nemen, maar nemen die zelf alleen als het ons uitkomt.

Goed voorbeeld doet goed volgen. Het is een cliché, maar clichés bestaan niet voor niets. Je maait wat je zaait. En als je zaait met haast, frustratie, afleiding en onduidelijke grenzen, moet je niet verbaasd zijn over de oogst.

Neem bijvoorbeeld respect. Dat dwingen we graag af bij jongeren. Je zegt u. Je luistert. Je geeft geen grote mond. Maar respect is geen eenrichtingsverkeer. Een kind dat zich gezien, gehoord en serieus genomen voelt, leert vanzelf hoe je dat aan een ander geeft. Respect ontstaat niet uit angst, maar uit verbinding.

Of verantwoordelijkheid. We willen zelfstandige jongeren, maar plannen hun leven tot achter de komma. Sport, school, bijles, sociale verplichtingen – alles geregeld. En dan ineens, rond hun achttiende, verwachten we dat ze “het nu toch echt zelf moeten doen”. Dat is geen opvoeden, dat is loslaten zonder voorbereiding.

En ja, de wereld is veranderd. Sneller, drukker, digitaler. Maar dat geldt niet alleen voor jongeren. Wij leven in dezelfde wereld. Alleen vergeten we soms dat zij nog moeten leren omgaan met prikkels waar wij zelf al moeite mee hebben. Het is makkelijk om te wijzen. Het is moeilijker om te spiegelen.

Dit is een uitnodiging. Om eerlijk te kijken. Naar onszelf. Naar ons gedrag. Naar de normen die we zeggen belangrijk te vinden, en de waarden die we daadwerkelijk voorleven. Want jongeren zijn geen probleem dat opgelost moet worden. Ze zijn een gevolg. Een weerspiegeling. Een levende feedback op hoe wij het doen.

Misschien is de jeugd van tegenwoordig niet te gevoelig, te brutaal of te verwend. Misschien zijn ze gewoon precies dat wat wij hen hebben laten zien dat normaal is.

De ouders van tegenwoordig!?