De juf
Sommige kinderen vallen niet op.
Niet omdat ze niets te zeggen hebben,
maar omdat niemand echt vraagt wát ze zouden willen zeggen.
En Tobias…
Tobias is zo’n kind.
Hij zit meestal al in de klas voordat ik binnenkom.
Altijd met dezelfde houding.
Alsof hij zich zo klein mogelijk probeert te maken.
Ik groet hem iedere ochtend.
“Goedemorgen, Tobias.”
Hij fluistert altijd iets terug, te zacht om het echt te verstaan.
En ik knik dan.
Omdat knikken soms makkelijker is dan doorvragen.
Tobias is slim.
Heel slim.
Zijn Cito’s zeggen het.
Zijn werkstukken bevestigen het.
Zijn antwoorden — als hij ze geeft — zijn scherp, precies, soms zelfs verbluffend.
En toch…
toch heb ik het gevoel dat ik hem kwijtraak.
Elke dag een beetje meer.
Hij maakt zijn werk niet af.
Hij droomt weg.
Hij begint wel, maar maakt niets af.
Collega’s noemen het onderpresteren.
Ze zeggen dat hij zich verveelt.
Dat hij niet uitgedaagd wordt.
Maar in zijn ogen zie ik iets anders.
Iets dat geen naam heeft in de handleidingen van de methode.
Iets dat niet past in de hokjes op het leerlingvolgsysteem.
Soms blijft mijn blik net iets te lang op hem hangen.
Niet omdat hij iets fout doet, juist omdat hij niets doet.
Omdat zijn handen stil liggen. Van twijfel?
Er zijn momenten dat ik me afvraag of ík degene ben die hem laat glippen.
Dat ik zulke drukke dagen heb
en zulke volle lijsten
en zoveel kinderen die harder roepen…
dat ik hem hoor, maar niet echt luister.
In de pauzes vraag ik me soms af:
Zie ik hem wel?
Zie ik hem echt?
Of zie ik alleen het rapport, het niveau, de verwachtingen?
Zie ik alleen de “slimme leerling” die het allemaal wel kan?
Er zijn momenten dat ik bijna naast hem ga zitten.
Bijna vraag wat er achter dat stille gezicht schuilt.
Bijna zeg dat hij niet alles alleen hoeft te dragen.
Bijna.
Maar bijna helpt niemand.
Ik denk dat ik hem wil zien.
Denk ik.
Tobias
Iedereen zegt dat ik slim ben.
Dat ik veel kan.
Dat ik makkelijk leer.
En misschien is dat zo.
Maar als ik in de klas zit, voelt het alsof ik een rol speel die niet klopt bij mij.
Alsof iedereen al heeft besloten wie ik ben, en dat ik niet mag laten zien wie ik eigenlijk ben.
De juf zegt dat ik rustig ben.
Dat ik nadenk voordat ik iets zeg.
Maar de waarheid is dat ik vaak de woorden niet kan vinden.
Omdat ik bang ben dat het verkeerde woorden zijn.
Of te veel.
Of te eerlijk.
Ik weet dat ik mijn werk niet af heb.
Ik weet dat ik niet doorwerk.
Maar soms…
soms voelt elk antwoord als een gok.
Alsof ik een deur moet openen waarvan ik niet weet wat erachter zit.
En als ik iets niet meteen weet, denk ik dat ik dom ben.
En als ik iets wél weet, denk ik dat ze verwachten dat ik nog meer weet.
Ik kan het niemand uitleggen...
Die druk zit niet bij hen.
Die druk zit in mij.
Ik zie hoe de juf naar me kijkt.
Soms met vragen in haar ogen.
Soms alsof ze net iets verder probeert te kijken dan mijn antwoorden.
Of mijn stilte.
En dat is het moeilijkste.
Want dan wil ik zeggen dat ik contact mis.
Dat ik me anders voel, al zo lang.
Dat ik bang ben dat niemand doorheeft dat ik eigenlijk een beetje verdwijn.
Maar ik durf het niet.
Dus als ze vraagt hoe het gaat, zeg ik:
“Goed.”
Te snel.
Te zacht.
En zij knikt.
Te snel.
Te druk.
Te ver weg?
Misschien vertel ik het ooit.
Misschien...
Voor nu blijf ik gewoon Tobias:
de slimme leerling die rustig werkt en alles wel begrijpt.
Tenminste, dat denken ze.
En soms… heel soms…
wilde ik dat iemand vroeg of dat eigenlijk wel klopt.
Reactie plaatsen
Reacties